-Μετά τα Μάλγαρα, σειρά έχει η Άσκρη Βοιωτίας
του Χρήστου Κηπουρού*
Όταν αυτές τις δυο υπέροχες σύνθετες λέξεις, τις εμπνεύστηκα, παρά τις κατασκεύασα, πήγα και έψαξα σε πολλές πηγές. Και καταρχήν στο λεξικό της κοινής νεοελληνικής γλώσσας, του ΑΠΘ.
Όμως δεν τις βρήκα.
Και στην τεχνητή νοημοσύνη η μεν “αγροποίηση” φέρεται να μην αποτελεί επίσημο όρο, και να αναφέρεται στη διαδικασία μετατροπής μιας περιοχής σε αγροτική κλπ., η δε “Αγροσοφία”
υπάρχει μόνο στην Αγγλική, ως “agrosofia” που αποτελεί όνομα Ρουμανικής Εταιρίας.
Ό,τι και να συμβαίνει πάντως, επειδή όλα δείχνουν ομιλητικές λέξεις που φωνάζουν το όνομα
του Ησίοδου, όσο και ένα μελλοντικό Αγροτικό κίνημα, είναι πολύ θετικό να είμαι αυτός που θα τις εισαγάγει στην Ελληνική Πολιτική Αγορά.
Όχι μόνο την Αγροσοφία, αλλά και μια δεύτερη έννοια της Αγροποίησης, που έχει να κάνει με
την Ποιητική.
Τύχη αγαθή που υπήρχε το προηγούμενο της λέξης “Αγροφιλία”, που εισήγαγε ο δάσκαλος και φίλος μου Μιχάλης, που και εκείνη δεν υπήρχε στα λεξικά, ενώ το διαδίκτυο ακόμη και σήμερα, παρά το ομώνυμο βιβλίο του, την αναφέρει ως νεολογισμό!
Οπότε σκέφτηκα πόσο μεγάλη τύχη έχω που θέτω σήμερα σε χρήση τους όρους “Αγροποίηση” και “Αγροσοφία”. Και μάλιστα όταν κουμπώνουν επακριβώς με το μεγάλο μέγεθος που ακούει στο όνομα “Ησίοδος”.
Είχα ήδη τελειώσει την τριλογία για το Αγροτικό με τίτλο: “Η παρακαμπτήριος των Αγροτών”,
αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη, προχώρησα σε τετραλογία, με κεντρικό τίτλο αυτή τη φορά, δυο
ευγενείς λέξεις. Την “Αγροποίηση” και την “Αγροσοφία”. Σαν δυο ευγενέστατα μέταλλα που
υπάρχουν μόνο σε σπανίζουσες σπάνιες γαίες. Εννοείται ότι “Η παρακαμπτήριος των Αγροτών”, από πρώτο που ήταν, αποτέλεσε το δεύτερο μέρος.
Και τελικά η τριλογία και η τετραλογία έφθασαν να γίνουν μια πολιτική μεν, “πολυλογία” δε. Ας όψεται όμως γι αυτό το DNA μου. Οι μπαξεβάνηδες ανιόντες μου. Όπως και οι ειρωνείες που εισέπραττα στη Βουλή, ακόμη και από μετέπειτα Πρωθυπουργούς, για το “κηπουρός” και το “κηπουρική”. Και που παρά την περί Ανθοκομικής πληρωμένη, και ευφυή, όπως ελέχθη στη
Βουλή, απάντηση, πέρασαν δεκαετίες έως ότου η όποια πολιτική ευφυΐα, γίνει ιδέες.
Και τώρα υπάρχουν ευφυείς Υπουργοί. Όμως στις ιδέες είναι νούλα. Επόμενα και στην ηθική της πολιτικής.
Ακολουθεί το, εκ δύο μόλις παραγράφων τρίτο μέρος, με τίτλο: “Δείτε την τυπολατρία σας”, που σχετίζεται με την καθημαγμένη κτηνοτροφία.
Το τέταρτο: ¨Δανεικά και Αγύριστα στην Ουκρανία αλλά στους Αγρότες, από τηγανίτα άχυρο”, & “Με το Daniel, τον Elias και τον Volo-dimir, ήταν αναμενόμενο να βολο-δέρνουν., οι Αγρότες”
Το πέμπτο: ”2.20 δις € να είναι το άτοκο δάνειο στους Έλληνες Αγρότες. Ίδιο με την Ουκρανία.”
Και τέλος, το έκτο με τίτλο: “Μια παρατήρηση που μπορεί να εξελιχθεί σε νέο κανόνα, αν όχι
ιστορικό νόμο κατάρα της Αθηναϊκής παρακμής.”
Από τα έξη αυτά μέρη προέκυψαν ισάριθμες συνοψίσεις, οι οποίες με τις εικόνες τους μαζί, ίσως προσφέρονται και στο διαδίκτυο στο λεγόμενο face book και το X. Αν και η δική μου πρόθεση, αφορά μεταξύ των άλλων, στη δημοσίευση της νέας μου εργασίας με τον τίτλο Αγροποίηση και Αγροσοφία, στο σαλόνι της εφημερίδας “Ελεύθερη Θράκη”. Ναι μεν κάτι το παραδοσιακό, πλην όμως δημιουργική επιστροφή σε αυτό, τουλάχιστον ως προς το περιεχόμενο.
Μπαίνοντας τώρα στην ουσία, θα μείνω στην οφειλόμενη τιμή στον αυθεντικό και ηθικό, όσο
και πνευματικό θεμελιωτή της Αγροποίησης και της Αγροσοφίας. Στον εξ Άσκρης Βοιωτίας
Ησίοδο. Ο οποίος υπήρξε Αγρότης και Βοσκός, και επίσης Ποιητής και κατά πολλούς, Σοφός.
Βοσκός στην εισαγωγή της Θεογονίας, Αγρότης στο “Έργα και Ημέρες”.
Μπορεί να καταγράφεται στην ιστορία ως ο δεύτερος σε σπουδαιότητα Ποιητής μετά από τον κατ επάγγελμα Ραψωδό και πατέρα της Ποίησης Όμηρο, όμως ως Βοσκός και Αγρότης, αλλά και ταυτόχρονα δημιουργός τέτοιων ποιητικών έργων διδακτικών, όσο και συνδεδεμένων με τη Σοφία, δεν θα αμφισβητείται η συμβολή του ως βασικού θεμελιωτή της Αγροποίησης και της Αγροσοφίας. Βασικών επίσης κλάδων της Ποίησης και της Σοφίας.
“Γιαυτό και η μετά τα Μάλγαρα επόμενη πανελλαδική συνέλευση των Αγροτών, μπορεί να
γίνει στο συμβολικό αυτό τοπωνύμιο. Το οποίο αποτελεί σχέδιο επαναθεμελίωσης, όσο και
σύνδεση ενός νέου Αγροτικού κινήματος, με το ιστορικό νήμα.
Παρεμπιπτόντως, δεν λείπουν από τη χώρα, διανοούμενοι αγρότες. Όπως και αντίστοιχοι απλοί γέροντες αγρότες φορείς λαϊκής σοφίας. Ας με επιτραπεί όμως να το εκφράσω και ως δίστιχο.
Δυστυχώς δυστυχές για πολλούς, αν όχι όλους τους εκπροσώπους της αποκαλούμενης Επίσημης Πολιτικής.
“Η λαϊκή σοφία είναι πολύ πιο σοφή, τόσο από την Πολιτική Ελλάδα, όσο και από την Πανεπιστημιακή”
Αν δε η διαχρονική αυτή λαϊκή Σοφία είναι η πολύτεκνη μητέρα της παροιμιακής κληρονομιάς, αυτό που λέγονταν αφειδώς στη Βουλή, ήταν, το: “ποτέ μη λες ποτέ”. Δανεισμένη παροιμία από την κοινωνία, όπως και άλλες που εκθειάζουν τη συγκαταβατικότητα. Το γνωστό: “Ναι σε όλα”.
Τέλος, αν εκτός από τη Χριστιανική Εκκλησία, δίνουν ευλογίες και οι Σοφοί, που με μια μορφή,
το κάνουν, μπορεί τότε οι Κτηνοτρόφοι συνάδελφοι του Ησίοδου να ανεβάσουν τους τόνους.
Από τον τόνο της οξείας έως την οξεία του τόνου αντιπαράθεσης. Λεκτικά όσο και μεταφορικά.
Για το πως δηλαδή από την ευλογιά, θα έλθει η ευλογία.
