Με μια φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση, η δημοτική σύμβουλος Σουφλίου Ελένη Τσακαλδήμη, στενή συνεργάτιδα του δημάρχου Παναγιώτη Καλακίκου, σχολιάζει πως έφτασε η “πόλη του μεταξιού” να αποκτήσει Πανεπιστημιακή Σχολή.
Επέλεξε μάλιστα να την συνοδέψει με μια φωτογραφία της ίδιας και του κ.Καλακίκου μπροστά στην παλιά δημοτική αγορά, η οποία πλέον έχει μετατραπεί σε μια από τις βασικές υποδομές που θα στεγάσουν το Πανεπιστημιακό Τμήμα Τεχνολογίας και Επιστήμης Τροφίμων.
Γράφει λοιπόν, εξαίροντας την τεράστια συμβολή του δημάρχου Παναγιώτη Καλακίκου ώστε να γίνει το… άπιαστο όνειρο πραγματικοτητα, η κ.Τσακαλδήμη:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ- ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΣΤΟ ΣΟΥΦΛΙ
Εδώ λοιπόν στο κίτρινο φόντο που λέτε, μια μέρα ΤΕΛΙΚΑ θα κυματίζει η γαλανόλευκη δίπλα στο πιο ωραίο κάδρο που θα γράφει με μεγάλα γράμματα «ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ-ΤΜΗΜΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ»!
Έτσι, κάπου μεταξύ συγκίνησης, χαράς, υπερηφάνειας και ηθικής ικανοποίησης, αντηχούν στ’ αυτιά μου…όλες οι φωνές που έλεγαν: «Αποκλείεται!» «Είστε τρελοί!», «Ποιοι νομίζετε ότι είστε;», «Δεν έχετε υποδομές», «Δεν μπορείτε να το υποστηρίξετε!» «Έχετε καταντήσει γραφικοί, βγαίνοντας με τις σημαίες στους δρόμους», «Δεν σας δίνει κανένας σημασία», «δεν αξίζουν οι αγώνες σας», «Το Σουφλί πεθαίνει»…
Αλλά κι εκείνες οι φωνές που έλεγαν: «ο Καλακίκος είναι ξένος, ο τόπος δεν χρειάζεται έναν ξένο για Δήμαρχο» ή «Τα εκατομμύρια που κάνουν τα έργα σας, δεν είναι τίποτα», λες και τα εκατομμύρια είναι καραμέλες και στα χαρίζουν…
Είναι όμως σαν να μην τ’ άκουσα ποτέ όλα αυτά! Γιατί η Ελπίδα που σημαίνει το σημερινό νέο για τον τόπο μου, είναι άπλετο φως που φωτίζει τον κόσμο!
Να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους; Μερικές φορές έτσι πρέπει…
Γιατί το σημερινό νέο, αυτή η ιστορία, έχει όνομα… Παναγιώτης Καλακίκος!
Και ναι, αυτό το quote ταιριάζει περισσότερο σε προεκλογικό spot, αλλά θέλω να το πω, όχι ως αναφορά στον Δήμαρχο, αλλά στον Άνθρωπο.
Σ’ αυτόν που είχε την ιδέα και πίστεψε και πάλεψε, και δεν τα παράτησε ούτε για μια στιγμή!
Σ’ αυτόν που είχε όνειρο, το να λέει κάποιος σε ένα παιδί «θα σε στείλω στο Σουφλί» να μην σημαίνει εξορία αλλά ευκαιρία !
Σ’ αυτόν που έρχεται πάντα πρώτος το πρωί και φεύγει τελευταίος το βράδυ από το γραφείο, για να δει να παίρνουν μορφή οι ιδέες!
Δήμαρχε, σε ευχαριστούμε γι αυτό το νέο κεφάλαιο που ανοίξαμε για το Σουφλί!
Κάθε γράμμα που γράφτηκε, κάθε λέξη που ειπώθηκε, κάθε φωνή που υψώθηκε απ’ όλους μας, από την τοπική κοινωνία, είχε αξία!
Στην αίθουσα με τα πολλά παράθυρα που φαίνεται στη φωτογραφία, που έχει τέλεια ηχητική, υπέροχο πάτωμα, φοβερό φωτισμό και καταπληκτικό χρώμα στους τοίχους, θα γίνει το Αμφιθέατρο μας!
Αχ πόσο ανυπομονώ για την πρώτη τελετή ορκωμοσίας των φοιτητών μας!!
Καλό μήνα είπαμε; Δεν είπαμε!!!!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!
Είδες; Τα αδύνατα γίνονται δυνατά καμιά φορά! Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλ’ είναι ωραίο!
