Στην Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), πέτυχε την εισαγωγή του με 17.150 μόρια ο 65χρονος συνταξιούχος ταχυδρομικός υπάλληλος Χαράλαμπος Παρούσης από το Διδυμότειχο!!!
Αποδεικνύοντας ότι ποτέ δεν είναι και όταν βάζεις στόχους στην ζωή σου μπορείς να τους πετύχεις ακόμα και όταν άλλοι αρκούνται στον συνταξιοδοτικό τους βίο, ο Μπάμπης (όπως τον αποκαλούμε εμείς οι φίλοι του), συμμετείχε φέτος στην ειδική κατηγορία των Πανελλαδικών Εξετάσεων και κατάφερε να εισαχθεί στο κορυφαίο Πανεπιστήμιο και στην Φιλοσοφική του Σχολή. Αν και όνειρο του όπως τονίζει ήταν να εισαχθεί στο Τμήμα Ψυχολογίας Διδυμοτείχου της ιδιαίτερης πατρίδας του όπου ζει όλα αυτά τα χρόνια και εργάστηκε από τα 19 του χρόνια στα ΕΛΤΑ από όπου και συνταξιοδοτήθηκε, φέτος δεν το πέτυχε. Όπως όμως συμπληρώνει: “Η εισαγωγή στην τοπική Σχολή Ψυχολογίας παρέμεινε ανεκπλήρωτο όνειρο που θα προσπαθήσω να το πετύχω του χρόνου ή ίσως στο απώτερο μέλλον αν είμαστε καλά. Για να την στηρίξω συμβολικά και να ακουστεί παντού”.
Για την εκπλήρωση του ονείρου του να σπουδάσει σε Πανεπιστημιακή Σχολή, έστω και μετά την συνταξιοδότηση του, ο Μπάμπης Παρούσης έγραψε χαρακτηριστικά:
“Δεν συνηθίζω να βάζω στόχους στη ζωή μου, γιατί ποτέ δεν είχα την υπομονή να μπω σε πρόγραμμα και σε καλούπια για να τους δω να εκπληρώνονται. Μου έλειπαν οι κατευθύνσεις που θα συνέβαλαν στην υλοποίηση τους όντας θέσει και φύσει απείθαρχος και αντικομφορμιστής. Όταν θέτουμε στόχους για τον εαυτό μας σημαντικός παράγοντας είναι να εντοπίζουμε αυτά που αποτελούν κίνητρο για την επίτευξη τους. Το κίνητρο είναι το στοιχείο κλειδί για την πραγματοποίηση του στόχου μας καθώς και η αυτοπειθαρχία.
Διακαής μου πόθος ήταν να σπουδάσω κλασσικές επιστήμες. Οι νομικές, οι φιλοσοφικές, οι παιδαγωγικές σχολές καθώς και η Πάντειος και οι σχολές δημοσιογραφίας και κοινωνικών επιστημών ήταν αυτές που λαχταρούσα. Δεν τα κατάφερα για λίγα μόρια επειδή δεν κατέβαλα την απαιτούμενη προσπάθεια.
Λόγω χρονικής συγκυρίας δεν ξανασυμμετείχα σε Πανελλαδικές επειδή σε ηλικία 19 ετών ξεκίνησα τον εργασιακό μου βίο. Δεν απογοητεύτηκα ούτε μετάνιωσα για τις επιλογές μου.
Είχα βέβαια μέσα μου το απωθημένο. Με χαροποίησε ιδιαίτερα το γεγονός της εισαγωγής των παιδιών μου ως φοιτητών και μετέπειτα άξιων και διαπρεπών επιστημόνων.
Η φλόγα σιγοέκαιγε. Ακολούθησε η συνταξιοδότηση μου η οποία συνέπεσε με την ίδρυση του Τμήματος Ψυχολογίας ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ. Ονειρευόμουνα να φοιτήσω στη σχολή της γενέτειράς μου έστω και σ’ αυτήν την ηλικία, για να την στηρίξω συμβολικά και να ακουστεί παντού. Ποτέ δεν είναι αργά έλεγα αλλά πάντα κάποιος σημαντικός λόγος προέκυπτε και η επιθυμία μου αναβαλλόταν.
Φέτος αποφάσισα να συμμετάσχω στην ειδική κατηγορία των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Συγκέντρωσα 17.150 μόρια. Εισάγομαι στην ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ του ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ. Νιώθω υπερήφανος και δικαιωμένος που τα κατάφερα έστω και στα 65 μου χρόνια να πετύχω τον στόχο μου μετά από περίπου μισό αιώνα.
Όμως η εισαγωγή στην τοπική Σχολή Ψυχολογίας παρέμεινε ανεκπλήρωτο όνειρο που θα προσπαθήσω να το πετύχω του χρόνου ή ίσως στο απώτερο μέλλον αν είμαστε καλά.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κ.Λυκειάρχη και τον Σύλλογο καθηγητών του ΓΕΛ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ για την ηθική συμπαράστασή τους και πρωτίστως την οικογένειά μου για την στήριξη της προσπάθειας μου και για την συμπαράσταση και ανοχή τους στα πιο τρελά μου όνειρα”.
